Isagogicorum chronologiae canonum · Joseph Scaliger (1606)
Ver scan original (p.32)

Portugues

nem em sua pátria: mas no Egito findou o último dia de sua vida. Novamente, no mesmo lugar, no versículo 10: «Não choreis o que morreu, nem vos perturbeis por ele.» Quem é, pergunto, esse morto que se chora ou pranteia? Não é Josias, em 2 Crônicas 35,24-25? Morreu no sepulcro de seus pais, e todos os judeus e habitantes de Jerusalém o choraram. Jeremias também o pranteou. E ainda hoje todos os cantores e cantoras entoam um treno por Josias, e disso fizeram lei real. Portanto Joanã, o primogênito dos filhos de Josias, não é Joacaz, nem jamais reinou. Jeremias menciona quatro reis: Josias, falecido; Selum ou Joacaz, que sucedeu imediatamente ao pai; Joaquim, de quem prediz que será sepultado com sepultura de jumento; Jeconias, a quem por desprezo chama Conias: tudo isto no capítulo 22. Donde se conclui que o Profeta escreveu isto no início do reinado de Joaquim, e predisse a respeito de Joaquim e de Conias o que depois sucedeu. Sendo isto sumamente notável, deve ser tanto mais cuidadosamente observado pelos estudiosos, quanto os intérpretes, tanto judeus como nossos, expuseram mal este lugar tão luminoso. Mas antes de deixarmos esta história, surge uma dúvida não pequena sobre Joaquim: visto que se diz que foi sepultado com sepultura de jumento, acorrentado e levado para Babilônia, onde teria perecido, como então se diz em 2 Reis 24,5 que «dormiu com seus pais»? Isto convém aos que morrem na pátria. Mas certamente, depois de Josias, nenhum rei de Judá foi depositado nos sepulcros ancestrais. Quatro houve depois de Josias; nenhum deles morreu na pátria. Procura-se a solução desta dúvida. Pois das que outros aduziram, não me ocupo. Semelhante *aporon* há em Jeremias 38,4-5. Deus pelo Profeta assim fala a Sedecias: «Não morrerás à espada, mas morrerás em paz, conforme a queima dos reis teus pais.» Mas no capítulo 52,2 arranca os olhos de Sedecias, acorrenta-o, leva-o a Babilônia, lança-o no cárcere até o último dia de sua vida. Estas coisas precisam de ótimo intérprete. Mas surge ainda outro *aporon* não de menor importância. Sedecias começou a reinar com 21 anos, 11 anos depois de Joacaz ou Selum. Ora, Joacaz tinha 23 anos. Portanto no ano 23 da vida de Joacaz e início de seu reinado, seu irmão germano Sedecias tinha apenas 10 anos, treze anos mais novo que Joacaz, quinze que Joaquim. Como, então, em 1 Crônicas 3, Sedecias é posto antes de Selum ou Joacaz? Talvez porque do brevíssimo tempo em que reinou não se faz conta: mas Joaquim e Sedecias reinaram ambos onze anos. Mas é solução fútil. Que os estudiosos investiguem.

E isto basta sobre o interregno imaginário e sobre Joacaz ser maior em idade que Joaquim. Seguem-se outras coisas muito mais distantes da verdade, mas tão manifestas que nem precisam ser refutadas, como aquela de deduzir o primeiro ano do cativeiro a partir do sétimo de Joaquim, o que é tão absurdo e vão que perder horas refutando-o seria o mesmo. Tampouco é verdadeiro que o exército dos egípcios, deixado pelo próprio Necao às margens do Eufrates, tenha lá permanecido até ser, três anos depois, derrotado e posto em fuga pelo exército dos caldeus. Pois Necao, quando passava em revista seu exército em Rebla, ouvindo subitamente a chegada dos caldeus, providenciou sua fuga: e levando consigo Joacaz, retirou-se apressadamente para o Egito. Entretanto o exército dos caldeus tomou todos os lugares ocupados no Egito sob seu poder, de modo que os tributos que Joaquim pagava ao egípcio foi obrigado a pagar a Nabucodonosor por três anos inteiros, após o qual tempo Joaquim, instigado pelos auxílios de Necao, desertou de Nabucodonosor. Por isso saiu ao encontro do exército egípcio em Carquemis, e, derrotando-o e pondo-o em fuga, obrigou-o a recuar precipitadamente para o Egito. Desta vitória começa o primeiro ano da expedição de Nabucodonosor, do qual até a destruição do templo decorrem 18 anos completos, de modo que o ano 19 corrente de Nabucodonosor é o último de Sedecias. Isto também observou Jeremias 52,12. Nestes eventos há duas expedições de Necao: a primeira, quando três meses após a morte de Josias, voltou ao Egito sem êxito contra o caldeu, contra quem havia preparado tão poderoso exército. A segunda, quando, passando por suas regiões, Joaquim desertou para o caldeu: Necao, porém, com forças destroçadas, foi obrigado a fugir com pavor para o Egito a partir das paragens do Eufrates. Nestes eventos há também duas expedições de Nabucodonosor. A primeira, no início do quarto ano de Joaquim, em que Joaquim, reduzido à ordem, foi novamente feito tributário de Nabucodonosor, Jerusalém saqueada pelo inimigo, parte dos vasos do templo levada, muitos nobres deportados para Babilônia, entre os quais Daniel. A segunda expedição, quando Joaquim foi deportado para Babilônia. Chamamos «expedições», ainda que durante 13 anos Nabucodonosor não tenha ultrapassado as fronteiras da Síria. Pois toda a Síria e os mais poderosos dinastas dela haviam desertado de Nabopolassar, pai de Nabucodonosor, de modo que em pouco tempo todas aquelas cidades não puderam ser recuperadas. Veja-se o fragmento de Beroso, com o qual a história sagrada admiravelmente concorda.

Estas são as coisas que sobretudo devem ser notadas. Pois discutir tudo, como dissemos, nem é necessário, visto que se contradizem por si mesmas, nem importa muito, visto que a ninguém um pouco mais inteligente coisas tão frívolas podem ser persuadidas. Quanto ao que ele disse com sumo desprezo sobre as Olimpíadas, não sei a que aquilo deva ser referido, visto que não pertence ao lugar que trata, pois ali se fala apenas de Joacaz, a quem ele quer provar maior em idade que Joaquim. Que cronólogo jamais falou das Olimpíadas quando tratava de Joacaz? Mais ainda: quem jamais pensou que Joacaz fosse mais velho que Joaquim, e, para provar o contrário, chamasse em auxílio as Olimpíadas? O ódio às boas letras gerou este desprezo, e esta gangrena começa a serpear nos ânimos dos jovens. Beroaldo, ótimo e eruditíssimo varão, é o autor deste ódio, que não se envergonhou de buscar o início de Ciro a partir do vigésimo nono ano da idade de Heródoto. Ele nega que Sicor seja o Nilo, e o coloca entre Jerusalém e as fronteiras do Egito. Os peregrinos, como os chamam, que de Jerusalém vão a Alexandria, muito teriam dado por encontrar tão grande rio no meio do caminho. Certamente tantos homens, tantos camelos e jumentos não morreriam nessa jornada, como hoje vulgarmente morrem por penúria de água, que durante oito dias naquelas solidões costuma matar tantos animais. O que também fabulou sobre o paraíso, e enfim o que falsamente afirmou sobre tudo, não poderia ser comprehendido em pequeno livro. Por isso honro, amo e venero a memória do homem, mas não posso aprovar a confiança dele e daqueles a quem ele pôde persuadir de tantos absurdos. Quanto ao que aqui notei, peço aos autores daquela diatribe cronológica que não pensem ter sido feito por detração ou por algum cacoetes. Quanto nos abstemos dessa culpa, tão longe afastamos de nós essa suspeita. A cada um deixamos seu próprio juízo. Apenas suplicamos que, com a mesma ingenuidade com que estas coisas procedem de nós, sejam recebidas pelos outros, quer agradem, quer desagradem.

DOS CÂNONES

English

not in his fatherland: but in Egypt he met the last day of his life. Again in the same place, verse 10: «Weep not for him who is dead, neither be troubled for him.» Who, I ask, is this dead man who is wept and lamented? Is it not Josiah, in 2 Chronicles 35:24-25? He died in the sepulchre of his fathers, and all the Jews and inhabitants of Jerusalem mourned him. Jeremiah also lamented him. And to this day all the singers, men and women, repeat a dirge over Josiah, and they made it a royal ordinance. Therefore Johanan, the firstborn of Josiah's sons, is not Jehoahaz, nor did he ever reign. Jeremiah mentions four kings: Josiah, deceased; Shallum or Jehoahaz, who immediately succeeded his father; Jehoiakim, of whom he predicts he will be buried with the burial of an ass; Jeconiah, whom in contempt he calls Coniah: all this in chapter 22. Whence it is gathered that the Prophet wrote this at the beginning of Jehoiakim's reign, and predicted concerning Jehoiakim and Coniah the things which afterwards followed. Since these are most notable, they must be all the more carefully observed by scholars, since both Jewish and our own interpreters have so badly expounded this most luminous passage. But before we dismiss this history, no slight doubt arises concerning Jehoiakim: since he is said to have been buried with the burial of an ass, bound in chains, and carried off to Babylon, where he is said to have perished, how then is it said in 2 Kings 24:5 that «he slept with his fathers»? This befits those who die in their fatherland. But certainly after Josiah no king of Judah was laid in the ancestral sepulchres. There were four after Josiah; none of them died in the fatherland. Seek the solution of this doubt. For I do not concern myself with what others have brought forward. A similar *aporon* is in Jeremiah 38:4-5. God through the Prophet thus addresses Zedekiah: «You shall not die by the sword, but you shall die in peace, according to the burning of the kings your fathers.» But in chapter 52:2 he digs out Zedekiah's eyes, binds him in chains, takes him to Babylon, casts him into prison until the last day of his life. These things need an excellent interpreter. But yet another *aporon* of no less moment arises. Zedekiah began to reign at 21 years of age, 11 years after Jehoahaz or Shallum. But Jehoahaz was 23 years old. Therefore in the 23rd year of Jehoahaz's life and at the beginning of his reign, his full brother Zedekiah was only 10 years old, thirteen years younger than Jehoahaz, fifteen than Jehoiakim. How then in 1 Chronicles 3 is Zedekiah placed before Shallum or Jehoahaz? Perhaps because of the very brief time he reigned, no account is taken of it: but Jehoiakim and Zedekiah each reigned eleven years. But this is a futile solution. Let scholars investigate.

And this is enough about the imaginary interregnum, and about Jehoahaz being older than Jehoiakim. Other matters follow far more removed from the truth, but so manifest that they need not even be refuted, such as that of deducing the first year of the captivity from the seventh of Jehoiakim, which is so absurd and vain that to lose hours refuting it would be just the same. Nor indeed is it true that the army of the Egyptians, left by Necho himself on the banks of the Euphrates, remained there until, three years later, it was routed and put to flight by the Chaldean army. For Necho, when reviewing his army in Riblah, suddenly hearing of the Chaldean advance, took to flight: and taking Jehoahaz with him, hastily withdrew to Egypt. Meanwhile the Chaldean army brought all the places occupied in Egypt under its power, so that the tribute which Jehoiakim was paying to the Egyptian he was forced to pay to Nebuchadnezzar for three full years, after which time Jehoiakim, urged by Necho's offers of aid, defected from Nebuchadnezzar. Thus he met the Egyptian army at Carchemish, and routing it and putting it to flight, forced it to retreat hastily into Egypt. From this victory begins the first year of Nebuchadnezzar's expedition, from which to the destruction of the temple are 18 complete years, so that the 19th current year of Nebuchadnezzar is the last of Zedekiah. This Jeremiah also noted, 52:12. In these events there are two expeditions of Necho: the first, when three months after Josiah's death he returned to Egypt unsuccessful against the Chaldean, against whom he had prepared so powerful an army. The second, when, passing through his territories, Jehoiakim defected to the Chaldean: Necho, however, with his forces shattered, was forced to flee in panic to Egypt from the Euphrates regions. In these events there are also two expeditions of Nebuchadnezzar. The first, beginning in the fourth year of Jehoiakim, when Jehoiakim, reduced to order, was again made tributary to Nebuchadnezzar, Jerusalem despoiled by the enemy, part of the vessels of the temple carried off, many nobles deported to Babylon, among whom Daniel. The second expedition, when Jehoiakim was deported to Babylon. We call these «expeditions», although for 13 years Nebuchadnezzar did not cross the borders of Syria. For all Syria and the most powerful dynasts in it had defected from Nabopolassar, father of Nebuchadnezzar, so that in a short time all those cities could not be recovered. See the fragment of Berossus, with which sacred history wonderfully agrees.

These are the things that especially had to be noted. For to discuss everything, as we said, is neither necessary, since they contradict themselves, nor of much importance, since to no one of slightly greater understanding can such trifles be persuaded. As to what he said with the greatest contempt about the Olympiads, I really do not know to what that should be referred, since it does not pertain to the place he is treating, for there the discussion is only of Jehoahaz, whom he wishes to prove older than Jehoiakim. What chronologer ever spoke of Olympiads when discussing Jehoahaz? Indeed, who ever thought that Jehoahaz was older than Jehoiakim, and to prove the contrary called the Olympiads to his aid? Hatred of good letters has bred this contempt, and this gangrene is also beginning to creep into the minds of young men. Beroaldus, an excellent and most learned man, is the author of this hatred, who was not ashamed to derive the beginning of Cyrus from the twenty-ninth year of Herodotus's age. He denies that Sihor is the Nile, and places it between Jerusalem and the borders of Egypt. The pilgrims, as they call them, who go from Jerusalem to Alexandria, would have given much to find so great a river in the middle of the journey. Certainly so many men, so many camels and beasts of burden would not perish on that journey, as today commonly perish through scarcity of water, which during eight days in those solitudes is wont to kill so many animals. What he also fabricated about paradise, and finally what he wrongly asserted about everything, could not be contained in a small book. Therefore I cherish, love, and venerate the memory of the man, but I cannot approve the confidence of him and of those whom he was able to persuade of so many absurdities. As for what I have here noted, I beg the authors of that chronological diatribe not to think it was done out of detraction or any cacoethes. As far as we shrink from that fault, so far do we put away that suspicion from us. To each we leave his own judgment. We only beseech that, with the same candor with which these things have proceeded from us, they may be received by others, whether they please or displease.

OF THE CANONS

Latim

neque patriae suae: sed in Aegypto vltimum vitae diem obiuit. Rursus ibidem commate x. Ne plorate eum, qui mortuus est, neque super eo conturbemini. Quis obsecro est iste mortuus qui ploratur, aut plangitur? Annon Iosias 11.Chron.xxxv.24.25. Mortuus est in monumento maiorum suorum, atque omnes Iudaei & Ierosolymitae plorarunt eum. Ieremias quoque eum planxit. Quum etiam omnes cantores & cantrices ad hodiernum vsque diem instaurant naeniam super Iosia, atque de ea re regem fecerunt. Iohanam igitur maximus natu liberorum Iosiae neque est Ioachaz, neque vnquam regnauit. Ieremias quatuor regum meminit, Iosiae mortui; Sellum siue Ioachaz, qui immediate patri substitutus est; Ioachimi, quem praedicit sepultura asini sepultum iri; Iechoniae, quem per contemtum Choniam vocat: haec omnia capite xxiii. Vnde colligitur initio Ioachimi haec Prophetam scripsisse, & de Ioachimo & Chonia praedixisse, ea quae postea secuta sunt. quae vt notabilia maxime sunt, ita eo accuratius a studiosis obseruanda, quum tam Iudaeorum, quam nostri interpretes adeo illustrem locum male exposuerint. Sed antequam hanc historiam missam faciamus, dubium non leue interuenit de Ioachimo, qui quum dicatur sepultura asini sepultus & catenis vinctus, & Babylonem deportatus, ibi periisse, quomodo 11. Reg. xxiv. 5. dicitur cum maioribus suis dormiisse? hoc congruit iis qui in patria moriuntur. At certe post Iosiam nullus rex Iuda in sepulcris auitis repositus fuit. Quatuor post Iosiam fuerunt; Nullus eorum in patria obiit. Huius dubii solutionem quaere. Nam quas alii attulerunt non moror. Simile aporon Ieremiae xxxviii. 4. 5. Deus per Prophetam ita Sedechiam alloquitur, Non morieris gladio, sed morieris in pace, secundum combustionem regum maiorum tuorum. At cap. lii. 2. effodit oculos Sedechiae, vinxit eum catenis, abduxit Babylonem, coniecit in carcerem vsque ad vltimum diem vitae suae. Haec optimo coniectore opus habent. Sed & aliud aporon non minoris momenti oritur. Sedechias annorum xxi. regnum iniuit, xi. annis post Ioachaz siue Sellum. Erat aut Ioachaz annorum xxiii. Igitur anno xxiii. vitae Ioachaz & initio regni eius frater germanus eius Sedechias erat annorum tantum x. tredecim annis minor, quam Ioachaz, quindecim quam Ioachim; Quomodo ergo 1. Chron.iii. is Sedechias ponitur ante Sellum, siue Ioachaz? fortasse quod breuissimi temporis quo regnauit, ratio non habetur: at Ioachim & Sedechias vndenis annis regnarunt. Sed est futilis solutio. Quaerant studiosi.

Atque haec de imaginario interregno, & de aetate tam Ioachaz maiore, quam Ioachimi. Sequuntur alia longe a vero alieniora, sed quae ita manifesta sunt, vt ne confutanda quidem sint, cuiusmodi illud, de primo anno captiuitatis a septimo Ioachim deducendo, quod profecto tam absurdum, quam vanum fuerit eo confutando horas perdere. Neque profecto illud verum est, exercitum Aegyptiorum ab ipso Nechaone ad Euphratis ripas relictum tamdiu ibi mansisse, donec ab exercitu Chaldaeorum triennio post vertente, fusus fugatusque sit. Nam Nechao, quum recenseret exercitum suum in Rebla, repente aduentu Chaldaeorum audito, fuga sibi consuluit: & Ioachazo secum abducto propere sese in Aegyptum recepit. Interea Chaldaeorum exercitus omnia loca in Aegyptio occupata in potestatem suam redegit, ita vt tributa, quae Ioachimus Aegyptio pendebat, Nabuchodonozoro pendere coactus sit per triennium solidum, post quod tempus Ioachim solicitatis Nechaonis auxilijs defecit a Nabuchodonozoro. Itaque Aegyptiaco exercitui ad Carchamin occurrit, quem fusum & in fugam coniectum in Egyptum propere recedere coegit. Ex illa victoria incipit annus primus expeditionis Nabuchodonozori, a quo ad excidium templi sunt anni absoluti xviii. ita vt annus xix. currens Nabuchodonozori sit vltimus Sedechiae. Quod etiam monuit Ieremias lii. 12. In his duae sunt expeditiones Nechaonis: prior quum tribus mensibus post caedem Iosiae in Aegyptum reuersus est re infecta aduersus Chaldaeum, in quem tam potentem exercitum parauerat. Altera quum ad illius partes transiens Ioachim a Chaldaeo defecit: Nechao vero accisis opibus ad Euphratensia loca coactus fuit cum trepidatione in Aegyptum fugere, in his etiam duae sunt expeditiones Nabuchodonozori. Prior a quarto anno Ioachim ineunte, quo in ordinem redactus Ioachim iterum tributarius Nabuchodonozoro factus Ierosolyma ab hoste direpta, pars vasorum templi asportata, multi nobiles in Babyloniam abducti, in quibus Daniel. Secunda expeditio, quum Ioachimus in Babyloniam deportatus. Expeditiones vocamus, quum tamen per 13. annos Nabuchodonozorus fines Syriae non migrauerit. Nam tota Syria & potentissimi in ea dynastae a Nobopolassaro patre Nabuchodonosori defecerant, vt exiguo tempore omnes illae vrbes recipi non potuerint. Vide fragmentum Berosi, cui mire cum his oria sacra conuenit.

Haec sunt quae praecipue animaduertenda erant. Nam omnia, vt diximus, discutere neque necesse est, quum sibi ipsa aduersentur, neque magni interest, quum nemini paulo intelligentiori tam friuola persuaderi possint. De Olympiadibus vero quod dixit cum maximo contemtu, equidem nescio quo illud referendum sit, quum ad eum locum quem tractat, non pertineat, ibi enim est sermo tantum de Ioachaz, quem maiorem natu quam Ioachimum vult probare. Quis vnquam Chronologus de Olympiadibus verba fecit, quum de Ioachaz loqueretur? Imo quis vnquam putauit Ioachaz maiorem quam Ioachimum, & vt probaret contrarium Olympiadas vocaret in auxilium? Odium bonarum literarum hunc contemptum peperit, etiam haec gangraena in animis iuuenum serpere incipit. Beroaldus optimus & eruditissimus vir huius odij auctor est, quem non puduit a vigesimo nono aetatis Herodoti initium Cyri repetere. Qui negat Sichor esse Nilum, eumque statuit inter Ierusalem & fines Aegypti. Peregrini quos vocant, qui Ierosolymis Alexandriam petant, magni emerint tam grandem fluuium in medio itineris inuenire. Certe tot homines, tot cameli & iumenta in eo itinere non perirent, quod vulgo hodie pereunt propter aquae penuriam, quae per octo dies in illis solitudinibus tot animalia conficere solet. Quid idem de paradiso fabulatus sit, quid denique de omnibus perperam asseuerauerit, non paruo libro comprehendi possent. Itaque hominis memoriam colo, amo, veneror, confidentiam eius & eorum quibus illa tot absurda persuadere potuit probare non possum. Quod autem hic animaduerti, oro auctores illius Chronologiae diatribae, ne per obtrectationem aut aliquod cacoethes id factum putent. Quantum ab ea culpa abhorremus, tam procul a nobis eam suspicionem amolimur. Vnicuique suum arbitrium relinquimus. Tantum obsecramus, vt qua ingenuitate haec a nobis profecta sunt, eadem ab alijs ea excipiantur, siue placeant, siue displiceant.

CANONVM

Referencias cruzadas

Externa: Jeremias 22 (capite xxiii — provavelmente erro tipográfico para xxii) - "haec omnia capite xxiii"
Externa: 2 Reis 24,5 - "quomodo 11. Reg. xxiv. 5. dicitur cum maioribus suis dormiisse"
Externa: 2 Crônicas 35,24-25 - "Annon Iosias 11.Chron.xxxv.24.25"
Externa: Jeremias 38,4-5 - "Simile aporon Ieremiae xxxviii. 4. 5."
Externa: Jeremias 52,2 - "At cap. lii. 2. effodit oculos Sedechiae"
Externa: Jeremias 52,12 - "Quod etiam monuit Ieremias lii. 12."
Externa: 1 Crônicas 3 - "Quomodo ergo 1. Chron.iii. is Sedechias ponitur ante Sellum"
Externa: Beroso, Fragmenta - "Vide fragmentum Berosi, cui mire cum his oria sacra conuenit"
Flags de incerteza (pontos para revisao humana)
Notas do tradutor: Esta página fecha uma longa discussão polêmica de Scaliger contra a cronologia bíblica de Matthaeus Beroaldus (Beroaldo) sobre os últimos reis de Judá: Josias, Joacaz/Selum, Joaquim (Eliaquim), Jeconias/Conias e Sedecias. Scaliger demonstra: (1) que Joanã, primogênito de Josias, nunca reinou e não é Joacaz; (2) que Jeremias 22 menciona quatro reis e que a profecia sobre Joaquim (sepultura de jumento) coexiste com '2 Reis 24,5' (dormiu com seus pais) — *aporon* exegético; (3) impossibilidade cronológica de Sedecias ser primogênito (1 Cr 3) dado que tinha 10 anos quando Joacaz tinha 23; (4) reconstitui as duas expedições de Necao II e as duas expedições de Nabucodonosor, fixando o ano 19 de Nabucodonosor = ano último de Sedecias, com início da expedição na vitória de Carquemis. A página termina com defesa do método (não há detração pessoal contra Beroaldo) e a palavra de captura 'CANONVM' indicando início de novo livro/seção sobre os Cânones (provavelmente o liber primus dos Isagogici Canones).

Encontrou um erro nesta pagina?

Esta traducao e texto-semente gerado por IA - erros sao esperados.

Reportar no GitHub Hypothes.is Como contribuir