Português
[...não] corra. Para, pois, fazer com que as suas neomênias terminassem dentro de certos limites, perceberam que isso não podia ser feito por dias civis simples, como até então se fizera no período calípico. Julgaram, porém, que o conseguiriam melhor por meio dos epilogismos do movimento médio da Lua. Por isso instituíram aquele luminosíssimo Computo que hoje se usa, e do qual nada mais excelente em seu gênero pode ser concebido. Esta foi a primeira forma corrigida do ano civil: se os nossos cristãos a tivessem seguido em seus ciclos, não só não teriam deixado à posteridade períodos de 532 anos sem emenda, como nem sequer seria necessário instituir quaisquer outros tais. Pois não em vão, nos tempos de Constantino Magno, os judeus se gloriavam de poderem ensinar aos cristãos o cálculo correto das neomênias pascais, visto que pouco antes o haviam aprendido com o Rabbi Adda. Nem duvidamos que o Rabbi Adda tenha sido o único ou o principal autor desse elegante computo judaico. Agora, como os antigos, que com sua disputa sobre a Páscoa lançaram a Igreja em grande perigo, negligenciaram este cálculo eruditíssimo, a ponto de nem considerarem digno perguntar aos judeus sobre ele, deixaram nos ciclos pascais aqueles erros que hoje vemos. Pois já nos tempos de Dionísio Exíguo, com o próprio Dionísio vendo e sabendo, os ciclos pascais não correspondiam ao que prometiam: de modo que foi necessário que o próprio Dionísio instituísse um ciclo Lunar e outro Pascal — como se para os judeus houvesse um ciclo Pascal e outro Lunar, o que é ridículo. Por fim, com a negligência dos pósteros, os neoilúnios do ciclo dionisíaco, ou antes, os termos pascais começaram a atrasar-se um quatriduo (quatro dias). O que de fato foi percebido desde o início, mas não logo registrado por escrito, porque os homens daqueles tempos dificilmente ousariam crer que houvesse qualquer falha em coisas que, uma vez recebidas pela Igreja, estavam confirmadas pelo uso de longo tempo. Não me recordo que se tenha feito menção desse assunto por qualquer escritor anterior a 300 anos. Daí, porém, sabemos que muitos, tanto de nome latino quanto grego, se queixaram muito das antecipações dos Termos Pascais, e muito apresentaram também em prol da reforma: dentre os nossos, Johannes de Sacro Busto (ou Sacro Bosco), de Lincoln, Pedro de Dácia de cognome Philumena, Johannes de Saxônia, homens eruditos; e dentre os gregos, Nicéforo Gregoras e Isaac Argiro. As palavras deste último, extraídas do seu Computo Grego, julgamos não ser menos útil que agradável inserir aqui.
DE ISAAC
English
[...that it not] run on. Therefore, in order that they might confine their new moons within certain limits, they observed that this could not be done by simple civil days, as had been done hitherto in the Callippic period. They thought, however, that they would achieve this better through the epilogisms of the mean motion of the Moon. For this reason they instituted that most brilliant Computus which is used today, and than which nothing more excellent can be devised in its kind. This was the first corrected form of the civil year: and if our Christians had followed it in their cycles, they would not only have not left to posterity unreformed periods of 532 years, but there would not even have been need to institute any such at all. For not in vain, in the times of Constantine the Great, did the Jews boast that they could teach the Christians the correct reckoning of the Paschal new moons, inasmuch as they had learned it shortly before from Rabbi Adda. Nor do we doubt that Rabbi Adda was either the sole or the chief author of this elegant Jewish computus. Now, since the ancients — who by their dispute over Easter threw the Church into great peril — neglected this most learned reckoning, so that they did not even deem it worth inquiring of the Jews about it, they left in the Paschal cycles those errors which we see today. For already in the times of Dionysius Exiguus, with Dionysius himself seeing and knowing it, the Paschal cycles did not deliver what they promised: so that it became necessary for Dionysius himself to institute one Lunar cycle and another Paschal — as though the Jews had one cycle for Easter and another for the Moon, which is ridiculous. Finally, through the negligence of later generations, the new moons of the Dionysian cycle, or rather the Paschal terms, began to lag by a quatriduum (four days). This was indeed noticed from the beginning, but not immediately committed to writing, because the men of those times would scarcely dare believe that there could be any fault in things which, once received by the Church, had been confirmed by the long-standing usage of time. I do not recall that mention of this matter was made by any writer earlier than 300 years ago. But from that point on we know that many, both of Latin and of Greek name, complained much about the anticipations of the Paschal Terms, and brought forth much for reform as well: among our own, John of Sacrobosco (or Sacro Busto) of Lincoln, Peter of Dacia surnamed Philumena, John of Saxony — learned men; and among the Greeks, Nicephorus Gregoras and Isaac Argyrus. The words of the latter, excerpted from his Greek Computus, we have judged it no less useful than pleasant to insert here.
OF ISAAC
Latim (transcrito)
currat. Ut igitur aliquibus pomoeriis neomenias suas finiret, animaduerterunt id per dies simplices ciuiles fieri non posse, ut hactenus factum erat in Calippica periodo. Id autem melius se adepturos putarunt per medii motus Lunaris epilogismos. Quare eum luculentissimum Computum, quo hodie utuntur, & quo nihil praestantius in eo genere excogitari potest, instituerunt. Haec fuit prima forma anni ciuilis castigata: quam si secuti essent Christiani nostri in cyclis suis, non solum periodos 532 annorum inemendatas posteris non reliquissent, sed ne ullas quidem tales instituere opus fuisset. Neque enim frustra temporibus Constantini Magni gloriabantur Iudaei, se Christianos docere posse rectam neomeniarum Paschalium rationem, utpote qui paulo ante eam a Rabbi Adda didicissent. Neque enim dubitamus Rabbi Adda huius elegantis computi Iudaici, aut unicum, aut praecipuum conditorem fuisse. Nunc cum veteres, qui de Paschatis disputatione Ecclesiam in magnum discrimen coniecerunt, rationem hanc eruditissimam neglexerint, ut de ea Iudaeos ne percontari quidem dignum censuerint, eos errores in cyclis Paschalibus, quos hodie videmus, reliquerunt. Iam enim temporibus Dionysii Exigui, ipso vidente & sciente Dionysio, cycli Paschales non praestabant, quod promittebant: ut opus fuerit ipsi Dionysio alium cyclum Lunarem, alium Paschalem instituere: quasi Iudaeis alius scilicet cyclus sit Paschalis, alius Lunaris. quod est ridiculum. Denique negligentia posterorum cycli Dionysiani quatriduo nouilunia, vel potius terminos Paschales morari caeperunt. Quod quidem ab initio animaduersum, non tamen statim in literas relatum, quod homines illorum temporum vix auderent credere aliquid peccatum esse in illis, quae ab Ecclesia semel recepta usu longinqui temporis confirmata essent. Non memini de hac re ab ullo scriptore ante 300 annos mentionem iniectam. Hinc autem multos scimus tam Latini nominis, quam Graeci multa de anticipationibus Terminorum Paschalium questos, multa etiam ad reformationem in medium protulisse: ex nostris quidem Ioannem de Sacro Busto, aut Sacro Bosco, Linconiensem, Petrum de Dacia cognomine Philumenam, Ioannem de Saxonia, viros eruditos: ex Graecis vero Nicephorum Gregoram, & Isaacium Argyrum. Cuius verba ex eius Computo Graeco excerpta huc inserere non minus utile, quam iucundum fore censuimus.
ISACII
Eventos astronômicos detectados
Encontrou um erro nesta página?
Esta tradução é texto-semente gerado por IA — erros são esperados e correções são bem-vindas. Há três caminhos:
Reportar erro no GitHub Anotar via Hypothes.is Como contribuir