Português
Segundo Hiparco, o arco maior é percorrido pelo Sol desde o equinócio vernal até o outonal do que desde o outonal até o vernal; do mesmo modo, é maior o quadrante desde o início de Áries até o início de Câncer do que o restante, até o início de Libra; e os outros dois quadrantes restantes são um pouco maiores um do que o outro, mas essa diferença não terá importância alguma no cômputo dos tempos civis. Novamente, o arco desde o início de Áries até o início de Libra é de pouco menos de 187 dias, mas de tal modo que se podem seguramente tomar 187 dias inteiros. Portanto, o quadrante anterior, começando em Áries, pode ser tomado, sem perigo de erro, como de 94 dias, e o seguinte como de 93. Neste ponto, com efeito, afastamo-nos de Euctêmon, Méton, Eudoxo, Filipo, Dionísio, Dosíteo e demais autores de parapegmas, os quais de fato definiram o círculo estival com o mesmo número de dias, mas neles a razão claudica quanto à distribuição dos meses, tendo atribuído tanto a Touro quanto a Gêmeos 32 dias, e retirado um dia a Virgem contra o direito. Nós seguimos os sapientíssimos árabes, os quais dão somente a Gêmeos trinta e dois, e aos outros cinco signos trinta e um cada. No outro semicírculo, os árabes concordam com os antigos autores dos parapegmas, tendo descrito Sagitário e Capricórnio como de vinte e nove dias e os demais quatro como de trinta. Se alguém objetar que isto pode mudar por causa do apogeu do Sol ou por alguma outra causa que desconheço, ora!, esse tal ignora o que seja o ano civil celeste, pois exige do emendador da Cronologia aquilo que nem mesmo um astrólogo ou um sumo matemático pode prestar. Além disso, [τὰ φαινόμενα] "os fenômenos" mostram que esta razão ainda se mantém e concorda com as observações equinociais dos antigos. Resta o Cabeça do ano. Também deste há duas cristas: a Época do Sol e o intervalo de tempo. Dissemos que há apenas quatro épocas naturais do Sol: ambos os equinócios e ambos os pontos tropicais. Mas é mais seguro um ou outro equinócio. Pois a observação dos solstícios é extremamente laboriosa e cheia de incerteza, porque o Sol se demora muitíssimos dias no trópico; donde acontece que os aumentos e diminuições dos dias em torno daqueles pontos são por muitíssimo tempo [ἀνεπαίσθητα] "imperceptíveis". Por isso os antigos gregos escrevem que, no tempo do solstício e no da bruma, durante quarenta dias a extremidade da sombra do gnômon permanece nas linhas tropicais dos relógios, de modo que, durante 40 dias, nenhuma [παράλλαξις] "paralaxe", ou certamente bem pequena, se percebe; de sorte que veio a ser verdade o que Manílio disse daquele tempo do ano: "E a Natureza detém-se num só lugar". Daqui vem que Hiparco desconfiou que não só as observações dos solstícios de Euctêmon, Méton, Aristarco e Arquimedes, mas também as suas próprias, não estivessem isentas de erro. Tão difícil é a coisa, apreender o momento do solstício. Se, portanto, estabelecermos o intervalo de tempo, tomaremos depois a época do Sol como parecer melhor. Seja, pois, o ano 764 do período Juliano, no qual estabeleceremos o cabeça e a época tanto do nosso como do ano celeste.
English
According to Hipparchus, the Sun traces a greater arc from the vernal to the autumnal equinox than from the autumnal to the vernal; likewise, the quadrant from the beginning of Aries to the beginning of Cancer is greater than the remaining one, to the beginning of Libra; and the two remaining quadrants are slightly greater one than the other, but this difference will be of no importance in the reckoning of civil times. Again, the arc from the beginning of Aries to the beginning of Libra is of a little less than 187 days, yet in such a way that 187 whole days can safely be taken. Therefore the earlier quadrant, beginning in Aries, may without any risk of error be taken as 94 days, and the next as 93. On this point we depart from Euctemon, Meton, Eudoxus, Philippus, Dionysius, Dositheus, and the other craftsmen of parapegmata, who indeed defined the summer semicircle with the same number of days, but whose reasoning limps in the distribution of the months, since they assigned 32 days to both Taurus and Gemini, and subtracted one day from Virgo against right. We follow the wisest Arabs, who give only to Gemini two over thirty, and to the other five signs one each over thirty. In the other semicircle the Arabs agree with the ancient authors of parapegmata, having described Sagittarius and Capricorn as twenty-nine, and the other four as thirty days. If anyone should object that these values may change because of the Sun's apogee, or some other cause I know not, surely such a one is ignorant of what the civil celestial year is, since he demands of the emender of Chronology what cannot be furnished by an astrologer or by the greatest mathematician. Moreover, [τὰ φαινόμενα] "the phenomena" show that this reckoning still holds and agrees with the ancient equinoctial observations. There remains the Head of the year. This too has two summits: the Epoch of the Sun, and the interval of time. We have said that there are only four natural epochs of the Sun: both equinoxes and both tropic points. But one or the other equinox is safer. For the observation of the solstices is most laborious and full of uncertainty, because the Sun lingers many days on the tropic; whence it comes about that the increases and decreases of the days around those points are for a very long time [ἀνεπαίσθητα] "imperceptible." Therefore the ancient Greeks write that at the time of the summer and winter solstice, for forty days the tip of the gnomon's shadow lingers on the tropic lines of sundials, so that for 40 days no [παράλλαξις] "parallax," or certainly only a very small one, is perceived; so that what Manilius said of that time of year proved true: "And Nature stands still in one place." Hence it is that Hipparchus mistrusted the solstitial observations not only of Euctemon, Meton, Aristarchus, and Archimedes, but even his own, as not free from error. So difficult is the matter, to apprehend the moment of the solstice. If therefore we shall have settled the interval of time, we shall then assume the epoch of the Sun as shall seem best. Let it then be the year 764 of the Julian period, in which we shall set the head and epoch both of our year and of the celestial year.
Latim (transcrito)
Hipparcho, maiorem arcum a Sole confici ab aequinoctio verno, ad autumnale, quam ab autumnali, ad vernum: item maiorem esse quadrantem ab initio Arietis, ad initium Cancri, quam reliquum, ad initium Librae: duos autem reliquos alterum altero pauxillo maiusculum esse, sed quae differentia nullius momenti futura sit in ratione ciuilium temporum. Rursus arcum ab initio Arietis, ad initium Librae esse paulo minorem dierum 187: sed ita, vt tuto integri dies 187 assumi possint. Quadrans igitur prior incipiens ab Ariete, nullo erroris periculo, dierum 94 sumi potest: sequens vero 93. In hoc enim discedimus ab Euctemone, Metone, Eudoxo, Philippo, Dionysio, Dositheo, & reliquis parapegmatum artificibus, qui circulum aestiuum totidem quidem dierum definiuerunt, sed illis in mensium tributione ratio claudicat, attributis tam Tauroni, quam Didymoni 32 diebus, ac vno de Parthenone praeter ius detracto. Nos sapientissimos Arabas sequimur, qui vni Didymoni duos supra triginta, reliquis quinque singulos supra tricenos dant. In altero semicirculo Arabibus cum veteribus Parapegmatum auctoribus conuenit, descriptis Toxone & Aegone vndetricenum, caeteris quatuor tricenum dierum. Quod si quis obiiciat, haec mutari posse propter apogeum Solis, aut aliam nescio quam caussam, nae ille, quid sit ciuilis annus caelestis, ignorat, qui ab emendatore Chronologiae exigat, quod ab astrologo, aut summo mathematico praestari non potest. praeterea τὰ φαινόμενα, ostendunt hanc rationem adhuc constare, & cum veterum obseruationibus aequinoctialibus congruere. Superest Caput anni. Huius quoque duo fastigia, Epocha Solis, & interuallum temporis. Epochas Solis quatuor naturales tantum diximus, vtrumque aequinoctium, & vtrumque punctum Tropicum. Sed tutius alterutrum aequinoctium. Nam obseruatio Solstitiorum operosissima, & aleae plenissima, quod Sol per Tropicum plurimos dies immoretur: quo fit, vt incrementa & decrementa dierum circa illa puncta diutissime sint ἀνεπαίσθητα. Itaque veteres Graeci scribunt, Solstitiali & Brumali tempore per quadraginta dies, extremum Gnomonis vmbrae in lineis horologiorum tropicis morari, ita vt nulla aut certe parua admodum παράλλαξις per 40 dies percipiatur: vt verum fuerit, quod de illo tempore anni Manilius dixit: Statque vno Natura loco. Hinc est, quod Hipparchus diffidit, non solum Euctemonis, Metonis, Aristarchi, & Archimedis, sed & suas quoque solstitiorum obseruationes vitio carere. Adeo difficilis res, Solstitij momentum deprehendere. Si igitur interuallum temporis statuerimus, postea epocham Solis, quam visum fuerit, assumemus. Esto igitur annus periodi Iulianae 764, in quo statuemus caput & epochae nostrae, & anni caelestis.
Eventos astronômicos detectados
Encontrou um erro nesta página?
Esta tradução é texto-semente gerado por IA — erros são esperados e correções são bem-vindas. Há três caminhos:
Reportar erro no GitHub Anotar via Hypothes.is Como contribuir