De Emendatione Temporum · Joseph Scaliger (1583)
📄 Ver scan original (p.366)

Português

DO ANO DA PRECESSÃO EQUINOCIAL.

Quanto ao fato de que os Básilas em Olímpia e os Hierofantes em Atenas sempre definiram o ano como tendo 365 dias mais um quarto, e que, a cada quatro anos completos, intercalavam o dia resultante das frações de quarto (que Cícero chama de "mistérios das Olimpíadas") — os Básilas entre 8 e 9 de julho, e os Hierofantes entre 7 e 8 de janeiro — creio que isso esteja suficientemente provado pelo que antes demonstramos. E, de fato, o [σημεῖον θερινὸν] "marco estival" era, para eles, em 8 de julho, como repetidamente dissemos, onde ficava a oitava parte da constelação de Câncer, pouco antes do início das Olimpíadas. Daí, creio, veio a crença popular de que os solstícios ocorrem nas oitavas partes dos signos: opinião que Cleóstrato de Tênedos parece ter sido o primeiro entre os gregos a defender, visto que não havia, aliás, nenhuma causa necessária ou natural para que atribuíssem a sede do solstício ao oitavo dia de julho, senão porque a neomenia daquele mês lunar, em cujo plenilúnio foi celebrada a primeira Olimpíada por Ífito, caíra no nono dia de julho. Como, portanto, antes daquela época, a neomenia do primeiro mês nunca era fixada [em outro dia], disso resultou que o oitavo dia, que era para eles o limite mais próximo das neomenias olímpicas, fosse chamado [σημεῖον θερινὸν] "marco estival" e também [τροπαὶ θεριναὶ] "viradas estivais". Nem entendas outra coisa, entre os antigos gregos, por [τροπὰς θερινὰς] "viradas estivais" senão o oitavo dia de julho. E essa opinião ocupou por muito tempo a mente dos homens, até que a verdade foi extraída por observações seguras dos posteriores: quando Tales de Mileto foi o primeiro entre os gregos a revelar a doutrina dos equinócios e dos solstícios, dedicando-lhe dois volumes de estudo. Diz Laércio: [κατά τινας ἢ δύο μόνα (βιβλία) συνέγραψε περὶ τροπῆς καὶ ἰσημερίας, τὰ ἄλλα καταληπτὰ εἶναι νομίσας] "segundo alguns, escreveu apenas dois (livros), sobre o solstício e o equinócio, julgando as demais coisas serem compreensíveis". Eu leio [ἀκατάληπτα] "incompreensíveis". Oxalá aqueles livros ainda existissem, dos primórdios da astrologia nascente! Mas Meton e Euctemon, na octogésima sétima Olimpíada, detectaram que o solstício estava afastado em doze dias [εἰς τὰ προηγούμενα] "para os antecedentes", daquele signo estival vulgar que, como dissemos, era chamado [κέντρον θερινὸν] "centro estival". Disso surgiu, naqueles homens antigos, não apenas a suspeita de erro, mas também a vontade de apurar o verdadeiro — refiro-me a Aristarco e a Timócaris. O que estes transmitiram por suas próprias observações, algumas relíquias disso ainda subsistem em Ptolomeu. Hiparco, por sua vez, seguindo as pegadas de Timócaris, percebeu que as estrelas singulares das constelações, conservando sempre a mesma distância entre si e o mesmo intervalo, com o decorrer do tempo haviam sido deslocadas para além do círculo equinocial, quando antes os astrólogos mais antigos as haviam observado situadas aquém do equinócio. Por isso, não sem admiração, concluiu que a pequena porção de dia que se acrescenta à medida do ano acima dos 365 dias é menor que um quarto, por conta dos solstícios e equi-

English

ON THE YEAR OF THE PRECESSION OF THE EQUINOXES.

That the Basilai at Olympia and the Hierophants at Athens always defined the year as consisting of 365 days with a quarter, and that every four completed years they intercalated the day running over from the quarters (which Cicero calls the "mysteries of the Olympiads") — the Basilai between the 8th and 9th of July, and the Hierophants between the 7th and 8th of January — I consider sufficiently established from what we demonstrated earlier. Indeed, the [σημεῖον θερινὸν] "summer marker" was for them on the 8th of July, as we have repeatedly said, where the eighth part of the asterism of Cancer lay, shortly before the beginning of the Olympiads. Hence, I believe, arose the common belief that the solstices occur in the eighth parts of the signs — a view that Cleostratus of Tenedos seems to have been the first among the Greeks to detect, since there would otherwise appear to be no necessary or natural reason why they should assign the seat of the solstice to the eighth day of July, except that the neomenia of that lunar month, in whose full moon the first Olympiad was celebrated by Iphitus, fell on the ninth of July. Since, therefore, before that epoch the neomenia of the first month was never fixed [otherwise], it came about that the eighth day, which was for them the nearest limit of the Olympic neomeniai, was called [σημεῖον θερινὸν] "summer marker" and likewise [τροπαὶ θεριναὶ] "summer turnings." Nor should you understand anything else, among the ancient Greeks, by [τροπὰς θερινὰς] "summer turnings" than the eighth day of July. Indeed, that opinion occupied men's minds for so long until the truth was uncovered by the reliable observations of later generations: when Thales of Miletus was the first among the Greeks to disclose the doctrine of equinoxes and solstices, dedicating two volumes of study to it. Laertius says: [κατά τινας ἢ δύο μόνα (βιβλία) συνέγραψε περὶ τροπῆς καὶ ἰσημερίας, τὰ ἄλλα καταληπτὰ εἶναι νομίσας] "according to some, he wrote only two (books), on the solstice and the equinox, judging other matters to be comprehensible." I read [ἀκατάληπτα] "incomprehensible." Would that those books still survived, from the very beginnings of nascent astrology! But Meton and Euctemon, in the eighty-seventh Olympiad, detected that the solstice was twelve days removed [εἰς τὰ προηγούμενα] "toward the preceding points," from that common summer sign which, as we said, was called [κέντρον θερινὸν] "summer center." From this there arose, in those ancient men, not only a suspicion of error but also a desire to uncover the truth — I mean Aristarchus and Timocharis. What these men disclosed by their own observations, certain relics of it survive in Ptolemy. Hipparchus, however, pressing in Timocharis's footsteps, perceived that the individual stars of the asterisms, while always preserving the same distance and the same interval from one another, had over the course of time been advanced beyond the equinoctial circle, whereas by older astrologers they had previously been observed situated on the near side of the equinox. Wherefore, not without wonder, he concluded that the small portion of a day which is added to the measure of the year beyond the 365 days is less than a quarter, by reckoning of the solstices and equi-

Latim (transcrito)

DE EMENDAT. TEMPORVM LIB. IIII. 283

DE ANNO ΠΡΟΗΓΗΣΕΩΣ ΙΣΗΜΕΡΙΝΗΣ.

Quod Basilae Olympiae, Hierophantae Athenis annum semper definierint dierum CCCLXV, cum quadrante, & quarto quoque anno exacto diem ex quadrantibus excurrentem (quem Cicero mysteria Olympiadum vocat) Basilae quidem inter VIII, & IX Iulij, Hierophantae autem inter VII, & VIII Ianuarij intercalarent, satis ex iis, quae ante a nobis demonstrata sunt, exploratum esse puto. Et quidem σημεῖον θερινὸν ipsis erat in VIII Iulij, vt toties diximus, vbi erat octaua pars asterismi Cancri, paulo ante initium Olympiadum. Vnde puto natum, vt vulgo crederetur solstitia in octauis partibus signorum confici: quod quidem primus Graecorum deprehendisse videtur Cleostratus Tenedius: cum alioqui nulla necessaria aut naturalis caussa fuisse videatur, cur sedem solstitij octauae diei Iulij assignarent, nisi quia neomenia mensis Lunaris illius, in cuius plenilunio prima Olympias ab Iphito celebrata est, incidit in nonam Iulij. Quia igitur ante illam epocham nunquam neomenia primi mensis statuebatur, inde factum, vt octaua dies, qui ipsis erat citimus terminus neomeniarum Olympicarum, σημεῖον θερινὸν, item τροπαὶ θεριναὶ dicerentur. Neque apud veteres Graecos per τροπὰς θερινὰς aliud intellige, quam octauam diem Iulij. Sane ea opinio tandiu hominum mentes occupauit, donec certis posterorum obseruationibus verum erutum est: cum Thales Milesius primus Graecorum doctrinam aequinoctiorum & solstitiorum aperuerit, dicatis ei studio voluminibus duobus. Laertius: κατά τινας ἢ δύο μόνα (βιβλία) συνέγραψε περὶ τροπῆς & ἰσημερίας, τὰ ἄλλα καταληπτὰ εἶναι νομίσας. Ego lego ἀκατάληπτα. Vtinam illi libri extarent iam tum primum nascentis astrologiae! Sed Meton & Euctemon, Olympiade octagesima septima deprehenderunt solstitium duodecim diebus abesse εἰς τὰ προηγούμενα, ab illo signo aestiuo vulgari, quod κέντρον θερινὸν vocatum fuisse diximus. Quo iniecta est hominibus illis priscis non solum suspicio de mendo, sed etiam voluntas veri eruendi, Aristarchum dico, & Timocharin. Quid illi suis obseruationibus prodiderint, eius rei quaedam apud Ptolemaeum extant reliquiae. Hipparchus vero Timocharidis premens vestigia, sensit singulas asterismorum stellas, seruata eadem semper distantia inuicem, eodemque interuallo, progressu temporis, vltra aequinoctialem circulum promotas, cum a vetustioribus astrologis antea eas citra aequinoctium sitas fuisse obseruatum esset. Quare non sine admiratione collegit, particulam diei, quae accedit modulo anni supra CCCLXV dies, minorem esse quadrante, ratione solstitiorum & aequi-

Eventos astronômicos detectados

solstice: σημεῖον θερινὸν ipsis erat in VIII Iulij, vbi erat octaua pars asterismi Cancri · data: 8 de julho (época das primeiras Olimpíadas) · fonte: Cicero; tradição dos Básilas e Hierofantes
solstice: Thales Milesius primus Graecorum doctrinam aequinoctiorum & solstitiorum aperuerit, dicatis ei studio voluminibus duobus · data: tempos de Tales de Mileto · fonte: Diógenes Laércio
solstice: Meton & Euctemon, Olympiade octagesima septima deprehenderunt solstitium duodecim diebus abesse εἰς τὰ προηγούμενα, ab illo signo aestiuo vulgari, quod κέντρον θερινὸν vocatum fuisse diximus · data: 87ª Olimpíada · fonte: Meton e Euctemon
equinox: Hipparchus vero Timocharidis premens vestigia, sensit singulas asterismorum stellas... vltra aequinoctialem circulum promotas, cum a vetustioribus astrologis antea eas citra aequinoctium sitas fuisse obseruatum esset · data: observações de Timócaris comparadas às de Hiparco · fonte: Ptolomeu; Hiparco; Timócaris; Aristarco
other: neomenia mensis Lunaris illius, in cuius plenilunio prima Olympias ab Iphito celebrata est, incidit in nonam Iulij (precessão equinocial — tema do capítulo) · data: primeira Olimpíada de Ífito; neomenia em 9 de julho
Flags de incerteza (pontos para revisão humana)
Notas do tradutor: Capítulo sobre a precessão dos equinócios (προήγησις ἰσημερινή). Scaliger discute a origem da convenção grega de colocar os solstícios no oitavo grau dos signos, atribuindo-a a Cleóstrato de Tênedos, e traça a história da descoberta da precessão de Tales até Hiparco via Meton, Euctemon, Aristarco e Timócaris. Numeração da página impressa: 283.

Encontrou um erro nesta página?

Esta tradução é texto-semente gerado por IA — erros são esperados e correções são bem-vindas. Há três caminhos:

Reportar erro no GitHub Anotar via Hypothes.is Como contribuir