De Emendatione Temporum · Joseph Scaliger (1583)
📄 Ver scan original (p.345)

Português

é constituído dessas partes, como é [ἡ δωδεκάμηνος σεληνιακή] "o ano lunar de doze meses": ainda que nele haja algo mais por convenção [θέσει] do que por natureza [φύσει]. Chamamos, por outro lado, de ano solar celeste aquele cujas partes se descrevem por algum espaço solar: tal é o intervalo pelo qual o Sol percorre cada Signo no Zodíaco. Contudo, se é preciso resistir, tampouco estas partes são naturais. Pois elas se definem pelos [ἀστερισμοῖς] "asterismos". Os asterismos, porém, são por convenção [θέσει], não por natureza [φύσει]: na medida em que aqueles segmentos foram assinalados com certas figuras [πρὸς κατάληψιν] "para efeito de apreensão". Daí que apenas quatro dentre eles sejam naturais, a saber, os que se chamam Trópicos. Essas partes, em número de doze, são desiguais. Por conseguinte, também os meses que delas se constituem são desiguais. Desse tipo são aqueles pelos quais os antigos gregos descreveram seus parapegmas; cujo príncipe foi Cleóstrato, e depois dele Harpalo, depois Méton, Euctêmon, Eudoxo, Conon, Arquimedes, Demócrito, Nausíteles e outros inumeráveis, os quais publicaram parapegmas juntamente com os Fastos para seus conterrâneos. Nós, por nossa vez, expusemos acima o exemplar do parapegma ático com as neomênias das pritanias [πρυτανείας] calípicas, tomando por empréstimo apenas os ortos e ocasos de Gêmino. O restante é fruto de nossa indústria. Quanto seja o proveito desse parapegma na razão dos tempos, será revelado depois.

SOBRE O PARAPEGMA ÁTICO.

Chamamos este parapegma de Ático por causa dos meses das pritanias [πρυτανείας] que lhe foram acrescentados. De resto, como vês, ele foi composto a partir de diversos parapegmas: três áticos, de Méton, Euctêmon e Calipo; dois egípcios, de Eudoxo e Dositeu; um de Abdera, de Demócrito. Pois aqueles antigos supremos Astrônomos publicaram cada um seu parapegma para suas respectivas nações: o que Virgílio indica com o dedo, dizendo que Arquimedes o fez para seus siracusanos, e Conon para os sâmios:

No meio os dois signos, Conon, e quem foi o outro,
que traçou com a vara todo o orbe para as gentes,
que tempos teria o ceifador, que tempos o curvo lavrador.

Primeiramente punham o ano solar distinto em seus meses celestes, e ao longo de todo o seu contexto as Neomênias dos magistrados, que os áticos chamavam [Νουμηνίας πρυτανείας] "neomênias das pritanias", acrescentados os ortos e ocasos dos astros. Em seguida, do outro lado, outro contexto de meses civis, ou populares, cada um dos quais de trinta dias, com os Fastos, as solenidades e os cultos, acrescentadas também, como no ano solar, as pritanias às épocas das neomênias. Por exemplo, [Νουμηνία Μεταγειτνιῶνος πρυτανείας τῇ ὀγδόῃ Ἑκατομβαιῶνος φθίνοντος] "Neomênia de Metagitnion, da pritania, no oitavo dia do fim de Hecatombeon", e assim por diante em todos. Na proposição anterior ficaste abundantemente satisfeito. Pois expusemos o ano solar descrito pelos meses celestes de Euctêmon, Calipo e Méton, e ademais os ortos e ocasos dos astros, como os descreveu Gêmino, e acrescentamos também as neomênias das pritanias...

English

is constituted of these parts, as is [ἡ δωδεκάμηνος σεληνιακή] "the twelve-month lunar year": although in it there is something by convention [θέσει] rather than by nature [φύσει]. The celestial solar year, on the other hand, we call that whose parts are described by some solar interval: such is the interval in which the Sun traverses each Sign in the Zodiac. Yet, if one must press the point, not even these parts are natural. For they are defined by the [ἀστερισμοῖς] "asterisms." The asterisms, however, are by convention [θέσει], not by nature [φύσει]: insofar as those segments have been marked out [πρὸς κατάληψιν] "for the sake of apprehension" by certain figures. Hence only four among them are natural, namely those called Tropical. These parts, twelve in number, are unequal. Consequently the months constituted from them are also unequal. Of this kind are those by which the ancient Greeks described their parapegmas; their prince being Cleostratus, and after him Harpalus, then Meton, Euctemon, Eudoxus, Conon, Archimedes, Democritus, Nausiteles, and innumerable others, who published parapegmas along with Fasti for their compatriots. We for our part have set forth above the exemplar of the Attic parapegma with the neomeniae of the Callippic prytanies [πρυτανείας], borrowing only the risings and settings from Geminus. The rest is the fruit of our own industry. How great the usefulness of this parapegma is in the reckoning of time will be disclosed later.

ON THE ATTIC PARAPEGMA.

We call this parapegma Attic on account of the months of the prytanies [πρυτανείας] appended to it. Otherwise, as you see, it has been compounded from diverse parapegmas: three Attic ones, of Meton, Euctemon, and Callippus; two Egyptian ones, of Eudoxus and Dositheus; one Abderite, of Democritus. For those ancient supreme Astronomers each published their own parapegma for their own nations: which Virgil points out with his finger, indicating that Archimedes did this for his Syracusans, and Conon for the Samians:

In the midst the two signs, Conon, and who was the other
that described with his rod the whole orb for the nations,
what seasons the reaper, what the curved plowman should have.

First they placed the Solar year distinguished into its celestial months, and throughout its whole course the Neomeniae of the magistrates, which the Attic writers called [Νουμηνίας πρυτανείας] "neomeniae of the prytanies," with the risings and settings of the stars added. Then on the other side another sequence of civil or popular months, each of thirty days, with the Fasti, the solemnities, and the cults, and also, as in the solar year, the prytanies appended to the epochs of the neomeniae. For example, [Νουμηνία Μεταγειτνιῶνος πρυτανείας τῇ ὀγδόῃ Ἑκατομβαιῶνος φθίνοντος] "Neomenia of Metageitnion, of the prytany, on the eighth day of the waning of Hecatombaeon," and so on throughout. In the earlier proposition you have been abundantly satisfied. For we have set forth the Solar year described by the celestial months of Euctemon, Callippus, and Meton, and moreover the risings and settings of the stars, as Geminus described them, and we have also appended the prytanies to the neomeniae...

Latim (transcrito)

earum partium constituitur, ut est ἡ δωδεκάμηνος σεληνιακή: quanquam in ea est aliquid θέσει potius, quam φύσει. Solarem autem annum coelestem vocamus, cuius partes aliquo Solari spatio describuntur: quale est intervallum, quo Sol unumquodque Signum in Zodiaco percurrit. Quanquam si reluctandum est, ne illae quidem partes naturales sunt. Eae enim τοῖς ἀστερισμοῖς definiuntur. ἀστερισμοὶ autem sunt θέσει, non φύσει: quatenus illa segmenta πρὸς κατάληψιν imaginibus quibusdam notata sunt. Unde quatuor tantum ex illis naturalia fuerint ea, quae Tropica dicuntur. Eae partes duodecim numero, inaequales sunt. Proinde & menses, qui ex illis constituuntur, inaequales. Eiusmodi sunt quibus parapegmata sua descripserunt veteres illi Graeci; quorum princeps Cleostratus, eumque sequutus Harpalus, postea Meton, Euctemon, Eudoxus, Conon, Archimedes, Democritus, Nausiteles, & alii innumeri, parapegmata cum Fastis publicarunt popularibus suis. Nos veri parapegmatis Attici exemplar supra proposuimus cum neomeniis πρυτανείας Calippicis, ortus & occasus tantum a Gemino mutuati. Reliqua sunt industriae nostrae. Cuius parapegmatis quantus sit fructus in ratione temporum, postea aperietur.

DE PARAPEGMATE ATTICO.

Hoc Parapegma Atticum vocamus, propter menses πρυτανείας appositos. Alioquin, ut vides, ex diversis Parapegmatis conflatum est, ex Atticis tribus Metonis, Euctemonis, & Calippi; Aegyptiacis duobus, Eudoxi, Dosithei; Abderitano uno Democriti. Singula enim parapegmata nationibus suis publicarant veteres illi summi Astronomi: quod & Syracusiis suis Archimedem, Samiis Cononem fecisse digito indicat Virgilius:

In medio duo signa, Conon, & quis fuit alter,
Descripsit totum radio qui gentibus orbem,
Tempora quae messor, quae curvus arator haberet.

Primum apponebant annum Solarem distinctum in menses suos coelestes, & per totum eius contextum Neomenias magistratus, quas Νουμηνίας πρυτανείας Attici vocabant, adiectis siderum ortibus & occasibus. Deinde ex altera parte alium contextum mensium civilium, sive popularium, qui sunt singuli dierum tricenum, cum Fastis, solennibus, & cultibus, appositis etiam, ut in anno Solari, epochis neomeniarum prytanias. Verbi gratia, Νουμηνία Μεταγειτνιῶνος πρυτανείας τῇ ὀγδόῃ Ἑκατομβαιῶνος φθίνοντος, & sic deinceps in omnibus. In priore proposito abunde tibi satisfactum est. Nam & annum Solarem mensibus coelestibus Euctemonis, Calippi & Metonis descriptum proposuimus, & praeterea ortus & occasus siderum, ut descripsit Geminus, neomenias quoque prytanias adieci-

Eventos astronômicos detectados

other: parapegmata cum Fastis publicarunt; ortus & occasus siderum (risings and settings of stars in the parapegma) · fonte: Cleóstrato, Harpalo, Méton, Euctêmon, Eudoxo, Conon, Arquimedes, Demócrito, Nausíteles, Gêmino, Dositeu
Notas do tradutor: Página numerada '262' no impresso, correspondente a 345 do PDF. Passagem introdutória ao Parapegma Ático, composto por fontes áticas (Méton, Euctêmon, Calipo), egípcias (Eudoxo, Dositeu) e abderita (Demócrito). Citação de Virgílio, Écloga III.40-42.

Encontrou um erro nesta página?

Esta tradução é texto-semente gerado por IA — erros são esperados e correções são bem-vindas. Há três caminhos:

Reportar erro no GitHub Anotar via Hypothes.is Como contribuir