Português
DE EMENDAT. TEMPORVM LIV. IV. 235
...ano não nas Calendas, como a neomênia de Muharram Indico, mas foi o segundo dia de janeiro, feira sétima (sábado): cujo caractere de novilúnio é 7, 1, 940. Contudo César não conheceu mais o uso das epactas do que o da hêbdomada judaica. Poderia, portanto, ter apontado nos seus Fastos as marcas dos novilúnios, assim como os ortos e ocasos das estrelas, mas não por meio das enneadecaetérides. Pois, sem dúvida, se assim fizesse, não haveria controvérsia sobre a Páscoa: só hoje o vulgo dos judeus e os cristãos doutos sabem o que é o ciclo da Lua. O ciclo, digo, da Lua Pascal é o que nos produziu este método, que em vão atribuem a César. No Crônico de Eusébio, anota-se no ano sétimo juliano que o curso da Lua foi então determinado. O que seja isso, não sei. Ademais, dos escritores mais antigos que ainda subsistem, Marco Varrão utiliza a ordenação do tempo juliano nos seus livros das coisas rústicas. Suas palavras do livro primeiro são: "O primeiro dia da primavera está em Aquário, o do verão em Touro, o do outono em Leão, o do inverno em Escorpião. Sendo o vigésimo terceiro dia de cada um destes quatro signos o primeiro dia das quatro estações, resulta que a Primavera tem 91 dias, o Verão 94, o Outono 91, o Inverno 89. Reduzidos aos nossos dias civis atuais, o início da primavera cai a 7 dias antes dos Idos de Sextil (Agosto), e o início do inverno a 4 dias antes dos Idos de Novembro." Manifestamente refere-se aos dias civis julianos. Mas também Cícero, Bruto e Cássio, pouco antes de Varrão escrever isto, empregam a mesma descrição: porque, coisa que doía a Cícero, [ἐκ διατάγματος] "por decreto" eram forçados a fazê-lo: pois, vertendo um passo do Econômico de Xenofonte, onde o autor grego proíbe semear antes que Deus tenha dado sinal, Cícero o interpretou como a chuva de novembro. Ora, o novembro antigo, que naquele século caía no Augusto juliano, não era este; ele entende, sem dúvida, o novembro juliano. E, de fato, verteu o Econômico depois da edição juliana. As demais coisas sobre os nomes dos meses, de Julho e Agosto, e se há algo deste gênero, são por demais conhecidas para haver de serem repetidas. Além disso, o lugar exigia que inseríssemos aqui o parapegma de Sosígenes, isto é, os ortos e ocasos dos astros, e, como diz Ovídio, "Os signos que caem sob as terras e os que se erguem": o que do próprio Ovídio, de Columela e de Plínio podia-se haurir. Mas é tanta a discrepância entre aqueles três autores nesta matéria, que pareceu melhor abster-se disso do que propor coisas incertas como certas. Pois é imenso quanto Plínio e Ovídio diferem em muitas coisas, embora ambos pareçam seguir a edição de César. Tens, ademais, o ótimo Comentário do Cl. Ptolomeu sobre as significações das estrelas fixas, outrora vertido em latim por Nicolau Leônico. Desse livro faz menção Suidas, quando escreve entre outras coisas que Ptolomeu publicou [περὶ φάσεως καὶ ἐπισημασιῶν ἀστέρων βιβλία β'] "Dois livros sobre o surgimento e as indicações (meteorológicas) dos astros".
English
ON THE EMENDATION OF TIMES, BOOK IV. 235
...year not on the Kalends, as the Indian neomenia of Muharram, but was the second of January, seventh weekday (Saturday): whose new-moon character is 7, 1, 940. Yet Caesar knew the use of epacts no more than that of the Jewish week. He could therefore have placed in his Fasti the marks of the new moons, just as the risings and settings of the stars, but not by means of the enneadecaeterides. For without doubt, had he done so, there would be no controversy about Easter: today only the Jewish populace and learned Christians know what the cycle of the Moon is. The cycle, I say, of the Paschal Moon produced for us this method, which they wrongly attribute to Caesar. In the Chronicon of Eusebius, in the seventh Julian year, it is noted that the course of the Moon was then determined. What that may mean, I do not know. Moreover, among the most ancient writers who survive, Marcus Varro uses the ordering of Julian time in his books on country matters. His words from the first book are: "The first day of Spring is in Aquarius, of Summer in Taurus, of Autumn in Leo, of Winter in Scorpio. Since the twenty-third day of each of these four Signs is the first day of the four seasons, it follows that Spring has 91 days, Summer 94, Autumn 91, Winter 89. Reduced to our present civil days, the beginning of spring falls on the 7th day before the Ides of Sextilis (August), and the beginning of winter on the 4th day before the Ides of November." Clearly he means Julian civil days. But Cicero, Brutus, and Cassius also, shortly before Varro wrote this, use the same description: because, a thing which pained Cicero, [ἐκ διατάγματος] "by decree" they were compelled to do this: for in translating a passage of Xenophon's Oeconomicus, where the Greek author forbids sowing before God has given a sign, Cicero interpreted it as the November rain. The ancient November, which in that age fell in the Julian August, was therefore not meant; he doubtless means the Julian November. And indeed he translated the Oeconomicus after the Julian edition. The rest concerning the names of the months, of July and August, and anything of this sort, are too well known to need to be rehearsed again. Furthermore, the place required that we should insert here the parapegma of Sosigenes, that is, the risings and settings of the stars, and, as Ovid says, "The signs falling beneath the lands and those rising": which from Ovid himself, Columella, and Pliny could be drawn. But there is so great a discrepancy among those three authors in this matter, that it seemed better to abstain from it than to propose uncertain things as certain. For the extent to which Pliny and Ovid differ in many places is enormous, although both seem to follow Caesar's edition. You have, moreover, the excellent Commentary of the illustrious Ptolemy on the significations of the fixed stars, formerly rendered into Latin by Nicolaus Leonicus. Suidas mentions this book when he writes among other things that Ptolemy published [περὶ φάσεως καὶ ἐπισημασιῶν ἀστέρων βιβλία β'] "Two books on the phases and (meteorological) signs of the stars".
Latim (transcrito)
DE EMENDAT. TEMPORVM LIB. IIII. 235
Anium non Kal. ut neomenia Mucharam Indici, sed secunda Ianuarii fuit, feria septima: cuius nouilunii Character, 7, 1, 940. Atqui Caesar non magis nouit usum epactarum, quam hebdomadis Iudaicae. Potuit igitur in Fastis suis nouiluniorum notas apponere, ut stellarum ortus & occasus, sed non per enneadecaeteridas. Nam absque controuersia Paschatis fuisset, quid esset cyclus Lunae, hodie solum Iudaeorum vulgus, & docti duntaxat Christiani scirent. Cyclus, inquam, Lunae Paschalis hanc Methodum nobis peperit, quam frustra attribuunt Caesari. In Chronico Eusebii, anno septimo Iuliano annotatur, cursum Lunae eo tempore deprehensum fuisse. Quid sit, nescio. Porro ex vetustissimis scriptoribus, qui quidem exstant, Marcus Varro utitur ordinatione temporis Iuliani in libris rerum rusticarum. Eius verba sunt ex libro primo. Dies primus est Veris in Aquario, aestatis in Tauro, autumni in Leone, hiemis in Scorpione. Cum uniuscuiusque horum quatuor Signorum dies tertius & vicesimus quatuor temporum sit primus, efficitur, ut Ver dies habeat XCI, Aestas XCIIII, Autumnus XCI, Hiems LXXXIX. Quae redacta ad dies ciuiles nostros, qui nunc sunt, primi verni temporis a. d. VII Eid. Sext. hiberni ex a. d. IIII Eid. Nouemb. Manifesto dies ciuiles Iulianos intelligit. Sed & Cicero & Brutus, ac Cassius paulo antequam haec scriberet Varro, eadem descriptione utuntur: quia, quod Ciceroni dolebat, ἐκ διατάγματος hoc facere cogebantur: vertens enim locum Oeconomici Xenophontei, ubi auctor Graecus serere vetat ante, quam Deus signum dederit, Cicero Nouembris imbre fieri interpretatus est. Non erat igitur Nouember priscus, qui illo saeculo incurrebat in Augustum Iulianum, sed nimirum Iulianum Nouembrem intelligit. Et profecto Oeconomicum vertit post editionem Iulianam. Caetera de appellationibus mensium, Iulii, & Augusti, & si qua sunt id genus, notiora sunt, quam ut iterum recoquenda sint. Porro locus exigebat, ut parapegma Sosigenis huc coniiceremus, hoc est ortus & occasus siderum, atque, ut Ouidius dicit, Lapsaque sub terras ortaque signa: quod ex Ouidio ipso, Columella, & Plinio haurire licebat. Sed tanta est inter illos tres auctores in hac re discrepantia, ut melius visum fuerit ab hac re abstinere, quam incerta pro certis proponere. Immane enim quantum in multis differunt Plinius & Ouidius, cum tamen uterque editionem Caesaris sequi videatur. Habes praeterea optimum Commentarium Cl. Ptolemaei de inerrantium stellarum significationibus, a Nicolao Leonico olim Latine conuersum. Eius libri meminit Suidas, cum scribit inter alia Ptolemaeum edidisse περὶ φάσεως ἐ ἐπισημα[?]σιῶν ἀστέρων βιβλία, β.
V 4 DE
Eventos astronômicos detectados
- Na citação grega final de Suidas, 'ἐπισημα[?]σιῶν' apresenta leitura incerta de um caractere; leitura plausível: ἐπισημασιῶν.
- A conjunção 'ἐ' antes de ἐπισημασιῶν parece ser erro tipográfico por καὶ (abreviação); mantido como no original.
Encontrou um erro nesta página?
Esta tradução é texto-semente gerado por IA — erros são esperados e correções são bem-vindas. Há três caminhos:
Reportar erro no GitHub Anotar via Hypothes.is Como contribuir