Português
vemos reinos desse tipo serem governados sob um único Príncipe por leis contrárias. Mas aos nossos disputadores escapa uma realidade belíssima: que essas coisas ocorreram em Susa, não na Babilônia; que, ao contrário, a Babilônia se regia pelo direito caldaico, e a Susiana pelo direito persa ou medo — o que é o mesmo —, onde eram os próceres susianos, e não os babilônios, que julgavam. E não há lugar algum para contestação. Pois aquela conversa sobre o Dario Astíages deles já está inteiramente resolvida, uma vez que Astíages há muito tempo antes havia sido morto; tampouco está em melhor condição aquele a quem chamam de Ciro, associado a Dário na partilha do reino, pois tanto Astíages foi capturado por Ciro quanto Dário Medo governou alguns anos antes de Ciro, o que não apenas se deduz, mas se comprova a partir de VI, 28. "Este Daniel prosperou no reino de Dário e no reino de Ciro, o Persa." De fato, toda a Susiana era governada inteiramente por Daniel. E Josefo atesta também que a cidadela fortíssima, a que os gregos chamam [βᾶριν], em Ecbátana da Média, foi construída com admirável obra por Daniel, e que, no tempo do próprio Josefo, permanecia tão íntegra que parecia recente, e escreve que o costume era sempre pôr à frente dela um judeu da linhagem sacerdotal. Mas Ecbátana nunca obedeceu aos babilônios antes do tempo de Ciro, isto é, antes que Ciro se apoderasse da Babilônia. Pois ele próprio era Rei da Média e da Pérsia. Daniel, porém, ainda sob Ciro, era prefeito de Susa. x, 4. Pois o rio Tigre, ali mencionado, é o limite ocidental de Susa. Rejeitamos, pois, a fábula judaica de Josefo sobre aquela cidadela dos ecbatanos. Pois Daniel, no octogésimo ano de seu cativeiro, escreveu o capítulo x, e essa cidadela ainda não havia sido construída. Estas coisas, portanto, nós as extraímos dos mais antigos e exatos escritores, Beroso e Megástenes, cujos fragmentos, que se encontram em Josefo, esclarecem todas as passagens obscuras de Daniel sobre os Reis. Quem poderia louvá-los o bastante? Três palavras deles desbaratam tanta massa de comentários, tantos sonhos de interpretações. Se algum estudioso da história sagrada e amante da verdade tiver tempo para recolher essas relíquias esparsas em Josefo e Eusébio, e para mostrar sua admirável concordância com os livros sagrados, terá material suficiente com que construir uma obra notável e abrir aos pósteros uma nova via para investigar a Cronologia sagrada, diferente de qualquer uma até hoje trilhada por antigos ou modernos. No excelente fragmento de Megástenes, não apenas notará que o último Rei, que entregou seus cidadãos [τῷ ἡμιόνῳ], isto é, a Ciro, se chamava Medo — a quem os babilônios, com nome alterado, chamaram [נְבֻנִים] Nebonit, e Heródoto Lebonit ou Labinito —, mas também verá insinuado, como que em meio à neblina, algo sobre Nabucodonosor: que, com a mente alienada, se retirou para os desertos, como fica patente no cap. IIII. Em Beroso, além da sucessão dos reis da Babilônia, encontrará também que a Babilônia foi cercada de muralhas com obra admirável não por Semíramis, como fantasiam os gregos, mas por Nabuco-
English
we see kingdoms of this sort governed under a single Prince by contrary laws. But our disputants miss a most beautiful fact: that these things happened at Susa, not at Babylon; that Babylon, on the contrary, followed Chaldean law, while Susiana followed Persian or Median law—which is the same—where the Susian grandees, not the Babylonians, rendered judgment. Nor is there any room for dispute. For the matter of their Darius Astyages is entirely settled, since Astyages had long before been slain; nor is the one they call Cyrus, associated with Darius in a divided kingship, in any better case, since both Astyages was captured by Cyrus, and Darius the Mede reigned some years before Cyrus—something not only inferred but proven from VI, 28. "This Daniel prospered in the reign of Darius and in the reign of Cyrus the Persian." Indeed, the whole of Susiana was governed entirely by Daniel. Josephus also attests that the strongest citadel, which the Greeks call [βᾶριν], at Ecbatana in Media, was built by Daniel with admirable workmanship, and that in Josephus's own time it remained so intact that it seemed newly built, and he writes that it was the custom always to place over it a Jew of priestly lineage. But Ecbatana never obeyed the Babylonians before the time of Cyrus, that is, before Cyrus took Babylon. For he himself was King of Media and Persia. Daniel, however, under Cyrus was still prefect of Susa. x, 4. For the river Tigris, which is mentioned there, is the western boundary of Susa. We therefore reject Josephus's Judaic fable about that citadel of the Ecbatanians. For Daniel, in the eightieth year of his captivity, wrote chapter x, and that citadel had not yet been founded. These things, then, we draw from the most ancient and most exact writers, Berosus and Megasthenes, whose fragments, preserved in Josephus, illuminate all the obscurities in Daniel concerning the Kings. Who could praise them enough? Three words from them dispel such masses of commentaries, such dreams of interpretations. If any student of sacred history and lover of truth has leisure to gather those remains scattered in Josephus and Eusebius, and to display their wonderful agreement with the sacred books, he will have abundant material from which to construct a remarkable work, and to open to posterity a new way of investigating sacred Chronology, different from any hitherto attempted by ancients or moderns. In Megasthenes's excellent fragment, he will notice not only that the last King, who betrayed his citizens [τῷ ἡμιόνῳ], that is, to Cyrus, was called the Mede—whom the Babylonians, under a changed name, called [נְבֻנִים] Nebonit, and Herodotus Lebonit or Labynitus—but will also see something hinted, as through a mist, concerning Nebuchadnezzar: that with his mind deranged he withdrew into the deserts, as is clear from chapter IIII. In Berosus, moreover, besides the succession of the Babylonian kings, he will find that Babylon was surrounded with walls of admirable workmanship not by Semiramis, as the Greeks foolishly relate, but by Nebuchad-
Latim (transcrito)
eiusmodi regna sub uno Principe contrariis legibus videmus regi. Nostros vero disputatores fugit res pulcherrima, haec contigisse Susis, non Babylone: Babylonem autem Chaldaico iure, Susianam Persico seu Medico, quod idem est, usam fuisse, ubi proceres Susiani non Babylonii iudicabant. Neque locus ullus altercationi. Nam actum prorsus est de illorum Dario Astyage, cum Astyages diu antea caesus fuerit: neque meliore conditione in societatem regni cum Dario divisi Cyrum vocant, cum et Astyages captus sit a Cyro, et Darius Medus ante Cyrum aliquot annis imperarit, ut ex VI, 28. non colligitur tantum, sed et convincitur. Daniel iste prospere egit in regno Darii, et in regno Cyri Persae. Omnino vero tota Susiana a Daniele regebatur. Sed et arcem munitissimam, quam βᾶριν Graeci vocant, Ecbatanis Mediae miro opere a Daniele constructam fuisse testatur Iosephus, eamque tempore ipsius Iosephi adeo integram mansisse, ut recens videretur, cui semper Iudaeum praefici ex genere sacerdotum, morem fuisse scribit. Sed Ecbatana nunquam Babyloniis paruerunt ante tempus Cyri, hoc est, antequam Cyrus Babylone potitus est. Nam ipse erat Rex Mediae et Persidis. Daniel vero sub Cyro adhuc praefectus erat Susidis. x, 4. Fluvius enim Tigris, cuius ibi mentio fit, est terminus Susidis ab Occidente. Fabulam vero Iosephi Iudaicam reiicimus de illa arce Ecbatanorum. Nam Daniel octagesimo anno captivitatis suae scripsit caput x, et nondum ea arx condita erat. Haec igitur nos ex antiquissimis, et accuratissimis scriptoribus Beroso, et Megasthene eruimus, quorum fragmenta, quae extant apud Iosephum, omnia obscura in Daniele de Regibus illustrant. Quis enim satis ea laudare possit? Tria verba ex ipsis tot commentariorum moles, tot somnia interpretationum eludunt. Si cui sacrae historiae studioso et veritatis amanti vacat eas reliquias apud Iosephum, et Eusebium sparsas colligere, earumque mirum cum sacris libris consensum indicare, habebit satis, unde et egregium opus instruat, et posteris aliam viam muniat Chronologiam sacram investigandi, quam hactenus ab ullo veterum aut recentiorum factum sit. In Megasthenis eximio fragmento non solum ultimum Regem, qui cives τῷ ἡμιόνῳ, id est Cyro prodiderit, Medem vocatum fuisse animadvertet, quem Babylonii mutato nomine נְבֻנִים Nebonit, Herodotus Lebonit, aut Labynitum vocaverit, sed etiam aliquid, quasi per caliginem de Nabuchodonosoro indicari, eum intellectu alienato in deserta sese abdidisse, ut patet cap. IIII. Apud Berosum autem, praeter regum Babyloniae successionem, inveniet etiam Babylonem moenibus miro opere, non a Semiramide, ut nugantur Graeci, sed a Nabuchodo-
- Hebraico נְבֻנִים (Nebonit): pontuação vocálica conjetural a partir do scan; o original hebraico impresso é difícil de ler com precisão.
- Referência 'cap. IIII' (capítulo IV de Daniel) impressa com quatro 'I' seguidas no original.
Encontrou um erro nesta página?
Esta tradução é texto-semente gerado por IA — erros são esperados e correções são bem-vindas. Há três caminhos:
Reportar erro no GitHub Anotar via Hypothes.is Como contribuir