De Emendatione Temporum · Joseph Scaliger (1583)
📄 Ver scan original (p.63)

Português

visão. Pois פרס, a palavra que Daniel utiliza, nada mais significa que [κλάσαι] "quebrar", como Josefo corretamente interpreta; isto é, romper: com o que somente se significa a mudança do reino. Pois enquanto um reino é transferido dos pais aos filhos por direito sucessório, então pode ser chamado íntegro; quando é transferido a estrangeiros, então é quebrado. Assim se deve entender 1 Reis XI, 31: "Eis que rasgo o reino da mão de Salomão". Negamos que alguma [διανέμησιν] "distribuição" aí seja significada. Foi, portanto, transferido o império de Baltasar para um homem de sangue medo, Nabonido; e de Nabonido, o medo, para Ciro, o persa. Por isso se diz com razão: "Quebrado foi o teu império, e dado aos medos e aos persas" [ἐκλάσθη ἡ βασιλεία σοῦ, καὶ ἐδόθη τῇ Μηδίᾳ καὶ τῇ Περσίδι]. É um hebraísmo, ou caldaísmo, מָדַי וּפָרָס, "aos medos e aos persas", isto é, aos homens da Média e da Pérsia. Pois basta significar que o império é transferido a estrangeiros. Por isso, em harmonia com isto, disse Megástenes: [Ναβονίδοχον ἀποδείκνυσι βασιλέα προσήκοντά οἱ οὐδέν] "proclamam rei Nabonidoco, que a ele em nada pertencia". Criam rei Nabonido, ou Nabonidoco, que por nenhum direito de origem ou de sangue se relacionava com Baltasar, sendo oriundo dos medos. E [ἀποδείκνυσι βασιλέα], מַמְלִיכִים — palavra que Daniel utiliza: הַמְלִךְ [ἀπεδείχθη βασιλεύς], "foi feito rei". Não disse וַיַּמְלִךְ [ἐβασίλευσεν] "reinou". A esta objeção não podem resistir. Mas ainda não é o fim das escaramuças. Aquele que é elevado ao reino pelos sufrágios do povo permite que o povo viva por suas próprias leis, e não pode sancionar nova lei. Eis que, porém, Dario faz edito pelas leis dos persas e dos medos, cap. VI, 8. Logo, Dario era rei dos persas e dos medos. Ponderemos o pensamento de Daniel. Todos os próceres do império de Dario se reuniram em unanimidade para sancionar uma lei, que por trinta dias ninguém suplicasse a qualquer deus ou homem, exceto ao rei Dario. É, com efeito, um senatus-consulto, ao qual, se o rei não se tornar autor, só tem tanta autoridade quanto a escrita. Recorre-se, pois, ao rei para que o confirme pela lei persa e meda. No versículo 8. Negamos que daqui se conclua que Dario fosse rei dos persas e dos medos. Pois isto se passou ali onde Daniel estava, a saber, na província da própria Susiana, da qual era sátrapa, cap. VIII, 2. Pois sendo ele um dos três magnatas do reino, como está em VI, 2, não teria habitado em Susa sem comando. Na Susiana, portanto, aconteceu isto, a qual certamente não era regida por leis babilônicas, mas apenas pelas suas, isto é, persas. Pois foi aos persas que Astíages tirou a Susiana, como dissemos a partir de Estrabão. Ela, porém, parece ter-se agregado ao império dos babilônios espontaneamente, ou por algum outro acaso, mais que pela fortuna da guerra. Dario, pois, e os reis anteriores da Babilônia, nada podiam sancionar em Susa senão por direito persa: o que também hoje vemos ser prática em todos os reinos. Pois quando muitos reinos obedecem a um só rei, não se deve concluir que todos eles sejam regidos pelas mesmas leis. Antes, muitas coisas deste tipo

English

vision. For פרס, the word that Daniel uses, means nothing other than [κλάσαι] "to break," as Josephus rightly interprets it; that is, to shatter: by which only a change of kingdom is signified. For as long as a kingdom is transferred from fathers to sons by right of succession, it may be called whole; when it is transferred to foreigners, then it is broken. Thus must be understood 1 Kings XI, 31: "Behold, I tear the kingdom from the hand of Solomon." We deny that any [διανέμησιν] "distribution" is signified thereby. The empire, therefore, was transferred from Belshazzar to a man of Median blood, Nabonidus; and from Nabonidus the Mede, to Cyrus the Persian. And so it is rightly said: "Thy empire is broken, and given to the Medes and Persians" [ἐκλάσθη ἡ βασιλεία σοῦ, καὶ ἐδόθη τῇ Μηδίᾳ καὶ τῇ Περσίδι]. It is a Hebraism, or Chaldaism, מָדַי וּפָרָס, "to the Medes and Persians," that is, to the men of Media and Persia. For it is enough to signify that the empire is transferred to foreigners. And in harmony with this Megasthenes said: [Ναβονίδοχον ἀποδείκνυσι βασιλέα προσήκοντά οἱ οὐδέν] "they proclaim as king Nabonidochus, who was in no way related to him." They make Nabonnidus, or Nabonnidochus, king, who by no right of origin or blood was connected to Belshazzar, being himself of Median descent. And [ἀποδείκνυσι βασιλέα], מַמְלִיכִים — a word which Daniel uses: הַמְלִךְ [ἀπεδείχθη βασιλεύς], "he was made king." He did not say וַיַּמְלִךְ [ἐβασίλευσεν] "he reigned." To this objection they cannot hold out. But there is not yet an end of the skirmishes. He who is raised to the kingdom by the votes of the people permits the people to live by their own laws, and cannot enact new law. But behold, Darius issues an edict by the laws of the Persians and Medes, ch. VI, 8. Therefore Darius was king of the Persians and Medes. Let us weigh Daniel's meaning. All the nobles of Darius's empire came together in unity to enact a law, that for thirty days no one should petition any god or man, except King Darius. It is clearly a senatorial decree, which, unless the king becomes its sponsor, has only as much authority as is written. The king therefore is approached, that he may confirm it by Persian and Median law. In verse 8. We deny that it can be concluded from this that Darius was king of the Persians and Medes. For this took place where Daniel was, namely in the province of Susiana itself, of which he was satrap, ch. VIII, 2. For being one of the three magnates of the kingdom, as stated in VI, 2, he would not have dwelt at Susa without command. In Susiana, therefore, this happened, which certainly was not ruled by Babylonian laws, but only by its own, that is, by Persian laws. For Astyages took Susiana from the Persians, as we said from Strabo. But it appears to have come under the Babylonian empire spontaneously, or by some other chance, rather than by the fortune of war. Darius, therefore, and the earlier kings of Babylon, could sanction nothing in Susa except by Persian law: which we also see practiced today in all kingdoms. For when many kingdoms obey one king, it must not be concluded that all of them are governed by the same laws. Rather, many such matters

Latim (transcrito)

uisio. פרס enim verbum, quo utitur Daniel, nihil aliud est, quam κλάσαι, ut recte Iosephus interpretatur; id est, frangere: quo tantum significatur mutatio regni. Quandiu enim regnum a patribus ad liberos iure successorio transfertur, tunc integrum uocari potest: cum ad exteros transfertur, tunc frangitur. Sic accipiendum 1. Reg. XI, 31. Ecce, ego scindo regnum de manu Solomonis. Nos negamus ullam διανέμησιν eo significari. Translatum igitur imperium a Balsasaro, ad hominem Medi sanguinis, Nabonidum: a Nabonido Medo, ad Cyrum Persam. Itaque recte dicitur: Fractum est imperium tuum, & datum Mediae, & Persidi. ἐκλάσθη ἡ βασιλεία σοῦ, & ἐδόθη τῇ Μηδίᾳ καὶ τῇ Περσίδι. Hebraismus, vel Chaldaismus מָדַי וּפָרָס, Mediae, & Persidi, id est, hominibus Mediae & Persidis. Satis enim est significari, imperium ad exteros transferri. Itaque his conuenienter dixit Megasthenes, Ναβονίδοχον ἀποδείκνυσι βασιλέα προσήκοντά οἱ οὐδέν. Nabonnidum, aut Nabonnidochum creant regem, qui nullo iure originis aut sanguinis attingebat Balsasarum, ut pote qui oriundus esset ex Medis. & ἀποδείκνυσι βασιλέα, מַמְלִיכִים. quo verbo utitur Daniel הַמְלִךְ ἀπεδείχθη βασιλεύς, creatus est Rex. Non dixit וַיַּמְלִךְ ἐβασίλευσεν. Huic obiectioni non possunt obluctari. Sed nondum finis uelitationum. Qui suffragiis populi ad regnum adscitus est, populum suis legibus uiuere sinit, neque nouum ius sancire potest. Ecce uero Darius legibus Persarum & Medorum edictum facit. cap. VI, 8. Ergo Darius erat Rex Persarum, & Medorum. Perpendamus mentem Danielis. Omnes proceres imperii Darii conuenerunt in unum, ut legem sancirent, ne intra triginta dies ulli Deo, aut homini, praeterquam Regi Dario, supplicaretur. Est plane Senatusconsultum, cui nisi auctor fiat Rex, est tantum auctoritas perscripta. Aditur igitur Rex, ut id confirmet lege Persica & Medica. Commate 8. Nos negamus hinc colligi Darium regem Persarum, & Medorum fuisse. Hoc enim ibi actum est, ubi Daniel erat, nempe in praefectura ipsius Susiana, cuius erat Satrapes. ca. VIII, 2. Qui enim unus ex tribus Megistanibus regni esset, ut est VI, 2, non habitasset Susis sine imperio. In Susiana igitur hoc contigit, quae profecto nullis legibus Babylonicis tenebatur, sed suis tantum, id est, Persicis. Persis enim Susianam ademit Astyages, ut diximus ex Strabone. Ea autem uidetur sponte, aut aliquo alio casu, potius quam belli fortuna Babyloniorum imperio accessisse. Darius igitur, & superiores Reges Babyloniae, in Suside nihil poterant sancire nisi iure Persico: quod & hodie in omnibus regnis usurpari uidemus. Cum enim uni regi multa parent regna; non est concludendum, illa omnia temperari eisdem legibus. Imo multa eiuscemodi

Flags de incerteza (pontos para revisão humana)
Notas do tradutor: Página dos Prolegomena tratando da interpretação de Daniel 5 (פרס / 'dividido') e da questão de Dario, o Medo. Scaliger argumenta contra a identificação de Dario como rei dos persas e medos, restringindo seu domínio à satrapia da Susiana. Cita Josefo, Megástenes e Estrabão.

Encontrou um erro nesta página?

Esta tradução é texto-semente gerado por IA — erros são esperados e correções são bem-vindas. Há três caminhos:

Reportar erro no GitHub Anotar via Hypothes.is Como contribuir